Patroni parafii

Patronami parafii są św. Sebastian oraz św. Maria Magdalena

Św. Sebastian

Święty Sebastian za życia wybrał odważną i szlachetną drogę, za którą przyszło mu złożyć największą ofiarę. Nieugięcie sprzeciwiając się cesarzowi Dioklecjanowi, z którego rozkazu ginęły setki chrześcijan, niejako sam wydał na siebie wyrok. W zamian Jego postawa była wzorem dla wszystkich wyznawców Chrystusa – w pierwszych wiekach był jednym z najbardziej czczonych Świętych, któremu głównie powierzano sprawy beznadziejne.

Sebastian urodził się w Galii. Jego ojciec pochodził z rodziny urzędniczej zamieszkałej w Narbonne, matka natomiast była mediolanką. Otrzymał staranne wychowanie, następnie został żołnierzem. Miał być dowódcą straży cesarza Marka Aurelego Probusa, choć według św. Ambrożego, dowodził strażą przyboczną samego Dioklecjana. Za wypominanie mu strasznego okrucieństwa wobec chrześcijan, został przeszyty strzałami. Na pół umarłego odnalazła go pewna niewiasta, Irena, i swoją opieką przywróciła mu zdrowie. Sebastian po powrocie do sił ponownie udał się do cesarza, by stanąć w obronie wyznawców Chrystusa. Wtedy Dioklecjan kazał go zatłuc pałkami, a jego ciało wrzucić do kloaki. Stamtąd wydobyła je i ze czcią pochowała niewiasta Lucyna.

Na grobie Męczennika wystawiono bazylikę. Sebastian należał do najbardziej znanych świętych w Kościele. Rzym uczynił go jednym ze swoich głównych patronów. Część relikwii została podarowana przez papieża Eugeniusza II św. Medardowi. Relikwię głowy papież Leon IV umieścił w bazylice „Czterech Żołnierzy Koronowanych” w Rzymie. Św. Sebastiana zaliczano do piętnastu orędowników. Czczony był jako patron chroniący od epidemii. Za swego opiekuna obrali go także: żołnierze, myśliwi, strażacy, kamieniarze, ogrodnicy.

Hymn do św. Sebastiana

1. Św. Sebastianie wielki nasz Patronie
blisko Boga jesteś w męczeńskiej koronie
Któryś był przebity u słupa strzałami
przyjm nasze błaganie, wstawiaj się za nami.

2. Przez Twe wstawiennictwo uproś łaski Boga
by na nas nie spadła żadna straszna trwoga.
Abyś tak jak dawniej wstawiał się za nami
Św. Sebastianie, my Twoi oddani.

tekst: Leon Ślosarczyk
muzyka: Renata Ślosarczyk

Litania do św. Sebastiana

Kyrie eleison.
Chryste eleison.Kyrie eleison.
Chryste, usłysz nas.
Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Maryjo, Królowo Męczenników, módl się za namii

Święty Sebastianie,
Niezwyciężony Męczenniku,
Rycerzy znakomitego urodzenia i sławy,
Chwalebny Wojowniku i Męczenniku Chrystusa,
Patronie i Zwierciadło Chrześcijańskich żołnierzy,
Gardzący światem,
Zwycięzco Szatana,
Otucho umierających,
Pocieszycielu strapionych,
Zwiastunie Słowa Bożego,
Opiekunie i patronie państw i miast,
Święty Sebastianie, doskonały w cnocie i mądrości,
Święty Sebastianie, Miłośniku Boga i ludzi,
Święty Sebastianie, siło w mowie i czynie,
Święty Sebastianie, umocnienie Chrześcijan w mękach i śmierci,
Święty Sebastianie, umocnienie chwiejnych w wierze,
Święty Sebastianie, zachęcający wątpiących, by wytrwali do końca,
Święty Sebastianie, rozpalony Bożą miłością, gardzący cierpieniami zadawanymi przez tyrana,
Święty Sebastianie, otoczony niebiańskim światłem,
Święty Sebastianie, pouczany przez Świętych Aniołów,
Święty Sebastianie, przywracający głos oniemiałym,
Święty Sebastianie, w obronie Prawdy zraniony strzałami,
Święty Sebastianie, zbity na śmierć pałkami,
Święty Sebastianie, ukoronowany wiekuistą chwałą,
Święty Sebastianie, wielki Pośredniku nasz przed Bogiem,
Święty Sebastianie, napełniony Bożą mocą dla zapobiegania zarazom i wszelkim chorobom zakaźnym,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

Módlmy się: Wszechmogący Boże, wejrzyj litościwie na nasze słabości. Ponieważ ciężar naszych złych czynów nas przygniata, niech wstawiennictwo Twego błogosławionego męczennika, Świętego Sebastiana będzie naszą obroną.
Przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą i Duchem Świętym żyje i króluje; Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Św. Maria Magdalena

Według biblijnej relacji Maria pochodziła z Magdali – „wieży ryb” nad Jeziorem Galilejskim, ok. 4 km na północny zachód od Tyberiady. Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów (Mk 16, 9; Łk 8, 2). Odtąd włącza się ona do grona Jego słuchaczy i wraz z innymi niewiastami troszczy się o wędrujących z Nim ludzi.
Po raz drugi wspominają o niej Ewangeliści pisząc, że była ona obecna podczas ukrzyżowania i śmierci Jezusa (Mk 15, 40; Mt 27, 56; J 19, 25) oraz zdjęcia Go z krzyża i pogrzebu. Maria Magdalena była jedną z trzech niewiast, które udały się do grobu, aby namaścić ciało Ukrzyżowanego, ale grób znalazły pusty (J 20, 1). Kiedy Magdalena ujrzała kamień od grobu odwalony, przerażona, że Żydzi zbezcześcili ciało ukochanego Zbawiciela, wyrzucając je z grobu w niewiadome miejsce, pobiegła do Apostołów i powiadomiła ich o tym. Potem sama ponownie wróciła do grobu Pana Jezusa. Zmartwychwstały Jezus ukazał jej się jako ogrodnik (J 20, 15). Ona pierwsza powiedziała Apostołom o Chrystusie, że On żyje (Mk 16, 10; J 20, 18).

Nie wiemy, co św. Łukasz miał na myśli, kiedy napisał o Marii Magdalenie, że Pan Jezus wypędził z niej siedem złych duchów. Św. Grzegorz I Wielki utożsamiał Marię Magdalenę z jawnogrzesznicą, o której na innym miejscu pisze tenże Ewangelista (Łk 7, 36-50), jak też z Marią, siostrą Łazarza, o której pisze św. Jan, że podobnie jak jawnogrzesznica u św. Łukasza, obmyła nogi Pana Jezusa wonnymi olejkami (J 11, 2). Współcześni bibliści, idąc za pierwotną tradycją i za ojcami Kościoła na Wschodzie, uważają jednak, że imię Maria miały trzy niewiasty nie mające ze sobą bliższego związku. Dotąd tak w liturgicznych tekstach, jak też w ikonografii Marię Magdalenę zwykło się przedstawiać w roli Łukaszowej jawnogrzesznicy, myjącej nogi Pana Jezusa. Najnowsza reforma kalendarza liturgicznego wyraźnie odróżnia Marię Magdalenę od Marii, siostry Łazarza, ustanawiając ku ich czci osobne dni wspomnienia. Marię Magdalenę nieraz utożsamiano także z Marią Egipcjanką, nierządnicą (V w.), która po nawróceniu miała żyć jako pustelnica nad Jordanem.
Kult św. Marii Magdaleny jest powszechny w Kościele tak na Zachodzie, jak i na Wschodzie. Ma swoje sanktuaria, do których od wieków licznie podążają pielgrzymi. W Efezie pokazywano jej grób i bazylikę wystawioną nad nim ku jej czci. Kiedy zaś Turcy zawładnęli miastem, miano jej relikwie przenieść z Efezu do Konstantynopola za cesarza Leona Filozofa (886-912). Kiedy krzyżowcy opanowali Konstantynopol (1202-1261), mieli przenieść relikwie Marii Magdaleny do Francji, do Vezelay, gdzie do dnia dzisiejszego doznają czci. We Francji jest jeszcze jedno sanktuarium św. Marii Magdaleny, w La Saint Baume, gdzie według legendy miała mieszkać przez 30 lat w jaskini jako pustelnica i pokutnica, kiedy ją w dziurawej łódce na pełne morze wywieźli Żydzi.

Maria Magdalena jest patronką zakonów kobiecych; Prowansji, Sycylii, Neapolu; dzieci, które mają trudności z chodzeniem, fryzjerów, kobiet, osób kuszonych, ogrodników, studentów i więźniów.

W ikonografii św. Maria Magdalena przedstawiana jest według tradycji, która utożsamiła ją z innymi Mariami. Ukazywana w długiej szacie z nakrytą głową; w bogatym książęcym wschodnim stroju lub jako pokutnica, której ciało osłaniają długie włosy; w malarstwie barokowym ukazywana bez odzieży lub półnago. Jej atrybutami są: dyscyplina, instrumenty muzyczne, krucyfiks, księga – znak jej misyjnej działalności, naczynie z olejkiem, kadzielnica, gałązka palmowa, czaszka, włosiennica, zwierciadło.